We wtorek 03.11.2026 byliśmy na pięknej wycieczce z Pęzina do Ulikowa, idąc doliną rzeki Krąpiel. Do naszej wędrującej gromady dołączyło kilka nowych koleżanek, tak więc było nas na naszej wycieczce aż 28 osób. Trasa wczorajszego rajdu biegła wzdłuż czerwonego szlaku im. Stefana Czarnieckiego. My naszą wędrówkę zakończyliśmy w Ulikowie, skąd do Stargardu wróciliśmy pociągiem. Szlak ten prowadzi dalej, bo aż do Strachocina i być może my też kiedyś tamtędy pójdziemy, ale najpierw musimy zapoznać się z całą nową dla nas trasą. Wczoraj pogoda nam też dopisała, świeciło słońce i ono upiększało i tak kolorowe już, barwy jesieni. Szliśmy po szeleszczących pod nogami, opadłymi z buków, lip i grabów, liściach. Na drzewach też ich jeszcze jest całkiem sporo i w promieniach słonecznych drzewa na naszej drodze wyglądały niemal bajkowo. Większość naszej trasy przebiegało w pobliżu rzeki Krąpiel, która na tym terenie ma charakter rzeki górskiej. Teren też jest mocno pofałdowany co sprawia, że raz szliśmy dosyć mocno pod górę, by za jakiś czas schodzić w dół. Rzeka przy której szliśmy, płynęła w pobliżu naszej drogi, by za jakiś czas zniknąć nam z oczu i pojawić się daleko w dole, gdy my byliśmy na wysokim wzniesieniu. Długość tej pięknej trasy wynosi nieco ponad 9 kilometrów. Idąc, po drodze mieliśmy dwa postoje na odpoczynek. Na pierwszym postoju, na świeżo powalonych pniach drzewa można było wygodnie sobie usiąść i odpocząć. Na stole z dużego pnia ściętego drzewa, nasze koleżanki Kasia, Danusia i przygotowały kanapki z dżemem z pigwy. Pycha. Nasza Irenka, na tej trasie właśnie, oficjalnie otworzyła zimowy rozdział naszych wędrówek, częstując wszystkich gorącą, energetyczną herbatką. Promienie słoneczka przeciskały się poprzez kolorowe liście drzew, dając dużo ciepła. Za nami szumiała sobie rzeka Krąpiel. Jednym słowem, jesienna kolorowa turystyczna sielanka. Aż się nie chciało wstawać i dalej iść. A przed nami jeszcze sporo kilometrów w pięknej jesiennej scenerii. Zatem poszliśmy dalej. Drugi postój mieliśmy koło znanego nam, dosyć sfatygowanego mostku, który jest tutaj swego rodzaju atrakcją. Zawsze gdy po nim przechodzimy, to pojawiają się obawy, „wytrzyma, czy nie wytrzyma”. Ale i tym razem wytrzymał. Ktoś zamocował nawet nowe poręcze. Za mostkiem poszliśmy już w kierunku wioski Ulikowo. Po drodze minęliśmy dwa piękne dęby. Jeszcze tylko przejście ulicą przez wieś i do przystanku Ulikowo PKP zostało nam około kilometra. Nasza kolejna wycieczka dobiegła końca. Do zobaczenia za tydzień.
Opracował: Zbigniew Twardochleb
Zamieściła: Halina Gębka
