10.11.2026 wędrówka piesza z Witkowa do Stargardu
We wtorek, w chłodny dzień listopadowy pojechaliśmy autobusem do Witkowa. Wysiedliśmy z autobusu, policzyliśmy się, a było nas 27 osób i ruszyliśmy w kierunku witkowskich łąk. Po przejściu przez przejazd kolejowy, wyszliśmy na drogę przecinającą rozlegle łąki witkowskie. Niewiele było widać, bo mgła ogarniająca całą okolicę pozwalała dojrzeć, tylko na odległość 150 do 200 metrów. Na całe szczęście że nie padało i nie wiał wiatr. Byliśmy ciepło ubrani i pomimo chłodnego wilgotnego powietrza, a termometry wskazywały tylko 3 stopnie powyżej zera, zbyt zimno nam nie było. Przeszliśmy przez most na rzece Inie i doszliśmy do drogi w którą skręciliśmy i zaczęliśmy iść w kierunku Stargardu. Przechodząc po moście na Inie można było zauważyć jak bardzo niski jest poziom wody w rzece. Dawniej, jesienią. padało więcej deszczów i poziomy rzek były wyższe. Niskie poziomy wody w rzekach i jeziorach bardzo niepokoją. Jedno jezioro w Dolicach i w Żółwinie, już całkowicie wyschły i zostały po nich tylko brązowe plamy otoczone trzcinami. Bardzo przykry to widok. Polna droga po której dalej szliśmy, była aleją, przy której rosły dorodne dęby, i inne liściaste drzewa, oraz krzewy pokryte kolorowymi, czerwonymi jagodami. Rozglądając się dookoła, nie można było zbyt wiele zobaczyć. Cały horyzont zakrywały gęste mgły. Po dojściu do S10 zrobiliśmy krótką przerwę na odpoczynek. Później musieliśmy iść dalej, ale najpierw trzeba było przejść przez niski tunel pod nasypem drogi S10. Całe szczęście, że wśród nas nie było zbyt wysokich osób, bo one by musiały mocno się schylać aby ten niski tunel pokonać. Za tunelem wyszliśmy na polna drogę pokrytą gęstymi odpadłymi liśćmi. Ze względu na dużą wilgotność nie chrzęściły one tak mocno jak na poprzedniej wycieczce, gdy szliśmy dolina Krąpieli. Droga była wygodna i doprowadziła nas do miejsca, które bywało dla nas miejscem na dłuższy postój. I tutaj, w pobliżu dużego dębu, też się zatrzymaliśmy na dłużej. Wyzwaniem dla nas było rozpalenie ogniska, a wokół były tylko wilgotne gałęzie. Daliśmy trochę podpałki i z trudem, ale płomyki się wreszcie pokazały i ognisko się rozpaliło. Przy niewielkim ognisku zrobiło się dużo cieplej. Gorąca kawa, herbatka i małe co nieco wzmocniły nasze siły. Po niecałej godzince ruszyliśmy dalej. Doszliśmy do rzeki Krąpiel, która nieopodal wpada do Iny. Jakże wąską strugą stała się ta piękna, o górskim charakterze rzeka. Dużą część koryta rzeki pokrywa gęsta roślinność wodna, przez którą przepływa dosyć wąski ciek rzeki. Przeszliśmy po czerwonym mostku przez Krąpiel i zatrzymaliśmy się przy znanym nam pomnikowym dębie, przy którym zrobiliśmy sobie pamiątkowe grupowe zdjęcie. Później, po przejściu przez przejazd kolejowy wyszliśmy na ulice Nowowiejską. Byliśmy już w Stargardzie. Po przejściu około 10 kilometrów, nasza wycieczka zakończyła się.
Opracował: Zbigniew Twardochleb
Zamieściła Halina Gębka
