Rogowo, niewielka wieś niedaleko Stargardu. Niewielka, ale za to bardzo zadbana i swoim wyglądem, dzięki jej mieszkańcom, stanowi najciekawszą wieś w regionie, a może i w województwie. Po wcześniejszych telefonicznych uzgodnieniach , nasza wędrująca gromadka z „Wędruj z Nami” z UTW Stargard, w ostatni „wędrujący wtorek”, poszła na spotkanie z panią sołtys Wiolettą i jej księstwem. Ale zacznę od początku. Autobusem Szurgota dojechaliśmy do Klępina. Stamtąd ruszyliśmy pieszo w kierunku Rogowa. Po drodze minęliśmy wieś Lubowo, którą obeszliśmy drogą polną, tak troszkę z boku. Szliśmy najpierw polną drogą prowadzącą nas przez zielone łany zbożowe pól. Droga obsadzona starymi drzewami owocowymi. Do dzisiaj, na jednym z drzew, jest tablica mówiąca o dawnych dzierżawcach tej alei owocowej. Na poboczach drogi rosły piękne maki, chabry i inne kolorowe rośliny, które bardzo ubarwiały teren po którym szliśmy. Później za Lubowem weszliśmy na drogę asfaltową, ale i na niej ruch samochodowy był bardzo niewielki. Za Lubowem zrobiliśmy sobie krótki postój na odpoczynek. Wszyscy się wygodnie porozsiadali na podwyższonych skarpach przydrożnych. Po kilkunastu minutach ruszyliśmy dalej. Dochodząc do wsi Rogowo minęliśmy boisko sportowe z pięknie utrzymaną murawą boiskową i całym zapleczem dla relaksu i wypoczynku, mieszkańców wsi. Na tym boisku swoje mecze rozgrywa miejscowa drużyna piłkarska A klasy.. Tutaj, tym razem nie zatrzymywaliśmy się, bo na nas czekała w samym Rogowie pani Wioletta ze swoimi koleżankami. Dotarliśmy zatem do siedziby Koła Gospodyń Wiejskich. Okazały budynek z zapleczem kuchennym i salą biesiadną. W drugiej części budynku jest świetlica i kaplica w której odbywają się nabożeństwa. W siedzibie koła, czekały na nas panie z poczęstunkiem. Pyszne ciasta, serniki i szarlotka, a do tego kawusia. Przy ciastach i kawie, pani Wioletta opowiedziała nam historię wsi Rogowo i przedstawiła nam swój plan wędrówki z nami, po całej wiosce. Później okazało się, że było co oglądać. Przeszliśmy koło cmentarza ewangelickiego, dalej aleją, w kierunku fundacji Rogowo, nad samą Iną. O samej fundacji nieco później. Wracając, doszliśmy do obelisku poświęconego poległym mieszkańcom tej wioski w I wojnie światowej. Następnie, przeszliśmy przez pięknie utrzymany, dzięki pracowitości mieszkańców wioski, park dworski. Przeszliśmy się w pobliżu zabudowań dworskich i wyszliśmy na aleję dębową. Tu rosną sobie piękne wiekowe dęby, z których dwa największe, „Jan” i „Jaś” ,są pomnikami przyrody i chyba dumą całej wioski. O każdym miejscu do którego doszliśmy, pani Wioletta ciekawie nam opowiadała, a my z uwagą, co widać na zdjęciach, słuchaliśmy. Pod koniec wędrówki obejrzeliśmy świetlicę, kaplicę i ponownie zajęliśmy miejsca za stolami w sali biesiadnej, gdzie panie z Koła Gospodyń ugościły nas miejscową zalewajką i miejscowym chlebusiem „Jan”. Zalewajka, którą ze smakiem zajadaliśmy, była przygotowana zgodnie z tradycyjnymi przepisami przywiezionymi do Rogowa z rejonów Piotrkowa Trybunalskiego, podczas wielkiej powojennej wędrówki ludów. Na koniec biesiady, miłe panie , zaśpiewały nam piękną piosenkę o swojej wiosce Rogowo. Spotkanie zakończyło się wspólnym zdjęciem. Dużą niespodzianką dla nas, a nawet zaskoczeniem, była informacja o fundacji Rogowo, która działa na terenie wioski. Fundację prowadzi pani Iwona, mama trójki dzieci, która nas powitała, gdy z panią Wiolettą doszliśmy nad Inę, na teren gdzie fundacja ma swoją siedzibę. Piękna dolinka nad samą Iną. Drewniane stoły z ławami na których czekała na nas chłodna woda z dodatkiem mięty, kwiatu czarnego bzu i cytryny – pycha. W pobliżu duży indiański wigwam. W tej pięknej scenerii pani Iwona opowiedziała nam o swojej fundacji. Fundacja poświęcona jest dzieciom i walce z problemami zdrowotnymi wieku dziecięcego. Potrzebujące dzieci korzystają tam z dogoterapii, kurzoterapii i roślinoterapii. Organizowane tam są turnusy półkolonijne dla dzieci. Dla dzieci starszych organizowane są obozy przetrwania, turnieje sportowe i wiele innych zajęć. W dużej zagrodzie są ciekawskie kozy, dwa koniki polskie i stadko kur i kaczek. Z tymi wszystkimi zwierzętami, dzieci mogą tam bezpośrednio przebywać i je tak z bliska obserwować i poznawać. Po terenie chadzają sobie dwa wielkie czarne pieski, bardzo łagodne i przyjazne dzieciom. Z dużym zaciekawieniem wszyscy słuchaliśmy tego co pani Iwona mówiła nam o swojej pracy w fundacji. Powiedzieliśmy sobie i obu paniom, że wioska Rogowo będzie w planach naszych wycieczek. Idąc na przystanek autobusowy, rozmawialiśmy o naszych bardzo pozytywnych wrażeniach ze spotkania z oboma paniami. Jak wiele zależy od jednej osoby, w tym przypadku pani Wioletty, która swoim zapałem i ogromną wolą działania, potrafiła zmobilizować społeczność całej wioski do zadbania o swoją małą miejscowość. Wszyscy ocenili, że to była jedna z najciekawszych naszych wycieczek.
Opracował tekst i sporządził fotorelację: Zbyszek Twardochleb
Wstawiła: Halina Gębka
