Lalka to monumentalna powieść społeczno – obyczajowa o końcu XIX – wiecznego społeczeństwa polskiego, pokazana przez pryzmat nieszczęśliwej miłości, oraz zderzenia epok.
Obejrzeliśmy film będący streszczeniem w pigułce, a następnie 2 krótkie fragmenty będące porównaniem 2 adaptacji filmowych. Pierwsza z nich z 1968 roku w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa zrealizowanego na podstawie jego własnego scenariusza. Główne role były obsadzone przez Beatę Tyszkiewicz i Mariusza Dmochowskiego. Natomiast druga adaptacja w reżyserii Ryszarda Bera, gdzie w rolę Izabeli Łęckiej wcieliła się Małgorzata Braunek, a Stanisława Wokulskiego zagrał Jerzy Kamas.
Porównanie dotyczyło tych samych fragmentów, a mianowicie:
– przyjęcia u hrabiny,
– kwesty.
Po obejrzeniu podjęto dyskusję, w której próbowano ocenić grę aktorów, nasz do nich stosunek, kwestię sympatii do aktorów, bogactwo scenografii.
Zapadła mi w pamięci uwaga jednej z naszych koleżanek – „Beata Tyszkiewicz nie gra tytułowej Lalki – Izabeli Łęckiej, ona po prostu jest sobą”.
Porównanie i dyskusja nad obiema wersjami zachęca do obejrzenia nowych wersji filmowych – filmu z 2026 roku w reżyserii Macieja Kowalskiego, gdzie w postać Wokulskiego wciela się Marcin Dorociński, Izabelę Łęcką gra Kamila Urzędowska, natomiast dla roli Rzeckiego do aktorstwa po 15 latach powrócił Marek Kondrat.
Opracowała: Janina Nawrolska
Zdjęcia: Teresa Śmiguła
Zamieściła: Halina Gębka